Obszar gminy Leśnica w przeważającej części leży w obrębie Masywu Chełmskiego, lub mówiąc inaczej, w garbie Chełmu. Stanowi on zachodnią część garbu triasowego wapienia muszlowego, oddzieloną od Garbu Tarnogórskiego wyraźnym obniżeniem pod Pyskowicami.
Długość tego złoża wapienia wynosi ok. 130 km, a szerokość waha się od 15 do 25 km. Obszar ten posiada, zauważalną dla każdego, charakterystyczną rzeźbę terenu. Składają się na nią: pojedyncze podłużne wzniesienia i płaskowyże, których wysokość wynosi od 360- 400 m npm. Główny masyw Chełmu biegnie z północnego zachodu w kierunku południowo- wschodnim, przewyższając otaczającą krainę na długości ok. 25 km. Szerokość wzniesienia wynosi przeciętnie 5 km.
W sylwecie Chełmu można wyodrębnić kilka kulminacji. W jednej trzeciej całego garbu, w części północno- zachodniej wznosi się najwyższa kulminacja - Góra Św. Anny. Tworzy ją szczątkowy bazaltowy nek wulkaniczny, który swym profilem nadaje naszej górze ciekawy wygląd nieczynnego wulkanu. Największe wrażenie sprawia widok Chełmu oglądany od strony południowo- zachodniej, bo po tej stronie stanowi on potężny próg krawędzi erozyjnej opadajacej stromo ku Dolinie Odry. Różnica poziomu terenu wynosi tu od 80 do 170 m wysokości względnej. W odniesieniu do poszczególnych miejscowości położonych wzdłuż podnóża stoku zachodniego i odpowiednich punktów przeciwległych na grzbiecie, różnica terenu wynosi:

Północne stoki Chełmu opadają łagodnie ku Nizinie Śląskiej, w kierunku wschodnim grzbiet przechodzi stopniowo w Obniżenie Kłodnickie i Nizinę Kozielską. Grzbiet Chełmu oglądany z daleka przypomina kształtem jakby nierówno napiety łuk, ale w rzeczywistości jest on rozczłonkowany przez doliny i siodła. Wzniesieniem najbardziej wysuniętym na północny zachód jest Kamienna Góra (326 m npm) koło Ligoty Dolnej. Od sąsiedniego wzniesienia, którym jest Biesiec (350 m npm), oddziela ją siodłowe obniżenie o wys. 256 m npm. Biesiec i następujący po nim teren płaskowyżu z Wysockim Lasem (385 m npm) stanowią największą bryłę w całym łańcuchu Chełma. Pomiędzy płaskowyżem a największą kulminacją garbu tzn Górą Św. Anny (400 m npm) przebiega kolejne obniżenie terenu. Jest nim dolina zwana Krowiakiem. Bierze ona początek koło wsi Wysoka położonej na wschodnim stoku wzniesienia. Tam wysokość Krowiaka wynosi 320 m npm. Biegnąc w kierunku zachodnim po 2 km obniża się do 230 m npm. Góra Św. Anny obniża się dość stromo w kierunku wschodnim przechodząc w odległości 2 km od szczytu w Dolinę Poręby. Ta w swej części wschodniej ma wysokość 302 m npm, a po 3 km przebiegając w kierunku zachodnim opada do 250 m npm. Dolina Łąckiej Wody stanowi kolejne obniżenie terenu. Położona jest między wzniesieniem Czarnocinu (314 m npm), a Bukowym Borem. Długość doliny wynosi ok. 4 km. Jej poziom obniża się z 290 m npm w części wschodniej do 258 m npm po stronie zachodniej.
Dalsze siodłowe obniżenia występują również na linii miejscowości: Zalesie > Klucz > Oleszka oraz Stary Ujazd > Zimna Wódka.
Bardzo oryginalna jest rzeźba powierzchni terenu na stokach zachodnich. Są tu charakterystyczne wąwozy i parowy.
Geolodzy naliczyli ich ich ponad 100. Pochodzenie tych form związane jest z procesem krasowienia skał, który modeluje powierzchnię stoków. Suche parowy drążone są przez wody opadowe zwłaszcza wiosną. Wody płynące kruszą i rozpuszczają podłoże, rzeźbią i żłobią glebę oraz skałę.
W partiach leśnych tworzą malowniczą i fantastyczną rzeźbę terenu, a przede wszyskim niezwykle urozmaiconą. Na takie ukształtowanie terenu Masywu Chełmskiego wpłynęła ciekawa budowa geologiczna.